Καλωσορίζοντας τους επισκέπτες της έκθεσης που πλημμύρησαν την Chili Art Gallery, η επιμελήτρια τα έκθεσης Σαβίνα Λίτση, Ιστορικός Τέχνης – Αρχαιολόγος, σημείωσε για το έργο των δημιουργών: «Τέσσερις δημιουργοί με προσωπικές διαδρομές οι οποίοι συνοδοιπορούν, αγωνιούν, ερευνούν τη σχέση της Τέχνης και της κοινωνίας.
Παρακολουθούν τις ρωγμές της εποχής τους και παρεμβαίνουν και επιχειρειρούν να εκφραστεί ο κοινός προβληματισμός για μία κοινωνία σε κρίση. Το κάθε έργο λειτουργεί ως αρωγός του δημιουργού στην ανάγκη του να επικοινωνήσει με το κοινό, με το συνάνθρωπο του, να μιλήσει στην ουσία, για τις πιο βαθιές αγωνίες που μας ταλανίζουν σήμερα: εκμετάλλευση, εξάντληση, φτώχεια, εξαθλίωση, φόβος, πόλεμος.
Η «5η Εποχή» εστιάζει στην αιτία και στη νομοτελειακή της υπέρβαση: την καθολική εμπορευματοποίηση των θεμελιωδών ανθρώπινων αναγκών και την ανάγκη για ένα νέο, ανθρωποκεντρικό ιστορικό πέρασμα…...»
Η έκθεση που θα δείτε είναι αποτέλεσμα μίας καλλιτεχνικής συμπόρευσης, με κοινό παρονομαστή και αφετηρία των καλλιτεχνών μας το γνήσιο ενδιαφέρον να αποτυπώσουν τον μόχθο, τις αγωνίες και τα όνειρα των εργαζόμενων ανθρώπων, ακριβώς εκεί όπου χτυπάει η καρδιά της εργατικής τάξης, στις πόλεις και τους ξέφρενους ρυθμούς της, στους χώρους δουλειάς, στα εργοστάσια, στις οικοδομές, στα λιμάνια, αλλά και στην διαπροσωπική επαφή, στην σύνδεση με τον συνάνθρωπο, στην οργάνωση αγώνων, στους δρόμους όπου γράφεται η Ιστορία.
«Στο ζωγραφικό έργο του Τάκη Βαρελά που παρουσιάζεται σήμερα εδώ, κυριαρχούν τα σφίζοντα χρώματα και η αφαιρετική σύνθεση συνυπάρχει με μία εξπρεσιονιστική διάθεση. Κάθε έργο είναι και ένα κοινωνικό σχόλιο για όλα τα παράδοξα που ζούμε, και
εύγλωττα μιλάει για όσα γνώριμα «καίνε» τον κόσμο της εργασίας, για τα ανεκπλήρωτα όνειρά του, που στέκουν σαν άλλη προσευχή και ταυτόχρονα υπόσχεση. Η σειρά του με τίτλο «Όλα είναι δρόμος» με θέμα τις εργατικές και λαϊκές κινητοποιήσεις, μας υπενθυμίζει πώς σε μία κοινωνία όπου το μέτρο δεν είναι η ανθρώπινη ζωή, αλλά το κέρδος, οι εργαζόμενες μάζες δημιουργούν ρωγμές και χαράσσουν την δική τους πορεία όταν κινητοποιούνται ακολουθώντας τον μόνο σίγουρο δρόμο, εκείνον του αγώνα και της διεκδίκησης. Οι αφαιρετικές ανθρώπινες μορφές της βιοπάλης με αφαιρετικές συνθέσεις, αξιοποιούν τη δύναμη του συμβολισμού για να εννοήσουν την πορεία προς την κοινωνική απελευθέρωση.
Η σειρά των έργων του με θέμα το ανθρακωρυχείο Bois de Cazier στο Βέλγιο, αποτελεί έναν ύμνο στον κόσμο της εργασίας. Μνημονεύοντας ένα από τα πιο ιστορικά ανθρακωρυχεία της Ευρώπης και την πυρκαγιά του 1956 που ξέσπασε εκεί, όπου έχασαν την ζωή τους 262 ανθρακωρύχοι από όλον τον κόσμο -οι περισσότεροι μετανάστες που δούλευαν για ένα κομμάτι ψωμί- ο Τάκης αποτίει φόρο τιμής σε όλους τους εργάτες της χώρας μας αλλά και όλης της γης.
Ακολουθούν έργα αφαιρετικά στη μορφή αλλά γεμάτα νόημα ως προς το περιεχόμενο, που προσπαθούν να αποτυπώσουν οπτικά τα συναισθήματα που μας γεννούν έννοιες και καταστάσεις στην «Εποχής της αγριότητας» που διανύουμε. Με το πάντα ταξικά προσανατολισμένο έργο του, ο Τάκης συντελεί μία πολιτική πράξη: θέλει να υμνήσει την πάλη για τη ζωή, σε όλες τις πτυχές της, από την απλή καθημερινότητα, την αναψυχή και την βιοπάλη μέχρι τις πιο λαμπρές στιγμές του οργανωμένου αγώνα, φανερώνοντας στη συνείδηση της εργατικής τάξης, πως μόνο μέσα από την ίδια γεννιέται ο νέος κόσμος.
Τα έργα του Γιάννη Κλεφτογιάννη αποτελούν μία ωδή στην λαϊκή κινητοποίηση των μαζών και αποτυπώνουν την αναπόφευκτη πορεία της ιστορίας του εργατικού λαϊκού κινήματος που ξεκινά από την «Αμφισβήτηση» για να φτάσει στην «Έφοδο» της εργατικής τάξης και την «Πτώση» των άπαρτων κάστρων του καπιταλισμού. Η χρήση του κόκκινου και του μαύρου εντείνει τη δραματικότητα, συμβολίζοντας τη σύγκρουση παλαιού και νέου. Στο έργο του «όταν πέφτουν οι θρόνοι» βλέπουμε μία κεντρική φιγούρα, φθαρμένη και καθισμένη σε έναν κλονισμένο θρόνο που συμβολίζει την αναπόφευκτη παρακμή της αλαζονείας και των τυραννικών δομών, εστιάζοντας στην απονομιμοποίηση της εξουσίας. Όπως χαρακτηριστικά διαβάζουμε σε ένα από τα έργα του: «Η περικύκλωση ολοκληρώθηκε. Ο χρόνος σταμάτησε. Στον δρόμο τραβήξτε!». Ο απομονωμένος, επιβλητικός πύργος συμβολίζει τη συγκέντρωση πλούτου, εξουσίας και τον ατομικισμό, ενώ το πλήθος που τον περικυκλώνει δηλώνει την κοινωνική αγανάκτηση, την πίεση και την ανάγκη ανατροπής των ανισοτήτων.
Για τον Γιάννη η «ρωγμή στην Αγριότητα» αποδίδεται με κατακόκκινες παπαρούνες, τόσο κόκκινες που δεν ξεχωρίζουν από το αίμα που έχει χυθεί. Η θυσία των αγωνιστών που μάχονται για να γυρίσει ο τροχός της ιστορίας είναι βέβαιο πως θα φέρει καρπούς. Το ανθισμένο αίμα συμβολίζει πώς η ομορφιά, ηευαισθησία και η αλήθεια καταφέρνουν να διαπεράσουν τη σκληρότητα της πραγματικότητας.
Στο έργο του Τίμου Χατζηλαγού αντικρύζουμε έργα ανθρωποκεντρικά, με θέμα τη γυναίκα, τη μητρότητα, τη φιλία και την αλληλεγγύη. Οι κεραμικές συνθέσεις του, που αξιοποιούν τριπλά υαλώματα και την τεχνική ρακού, μια παραδοσιακή ιαπωνική μέθοδο ψησίματος που δίνει μοναδικά κάθε φορά αποτελέσματα στην υφή του έργου, υμνούν την ομορφιά της ζωής, τις οποίες στερεί ο ξεριζωμός και ο πόλεμος. Τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται λειτουργούν ως υπενθύμιση ότι οι διαχρονικές αξίες της ειρήνης, της αγάπης, της φιλίας, της αλληλεγγύης, του έρωτα, της μητρότητας και της συντροφικότητας, της ισότητας μεταξύ των ανθρώπων και της αδελφοσύνης των λαών, ανώτερα ιδανικά, που τόσο έχουν διαρραγεί στον σύγχρονο κόσμο, και βάλλονται από παντού με μανία, είναι αξίες για τις οποίες αξίζει κανείς να πολεμά και να κάνει τέχνη με όλο του το είναι. Ο Τίμος μιλά εύγλωττα για τον φόβο, την αγωνία και τον πόνο των απλών ανθρώπων μπροστά στο θηρίο του ιμπεριαλιστικού πολέμου: ο οφθαλμός στην ίριδα του οποίου αντανακλώνται αποσπάσματα από την επικαιρότητα όπως τη διαβάζουμε στον Τύπο είναι μία ευθεία αναφορά στις ειδήσεις που όλοι μας διαβάζουμε καθημερινά: «Μεγαλώνει το ενδεχόμενο γενικευμένης ανάφλεξης».
Το έργο της Μιρένας Φερλέμη αποτελεί μία αυτοψία όπου η καλλιτέχνης γίνεται μάρτυρας της εποχής της και αφουγκράζεται τον παλμό της κοινωνίας, διερευνώντας εικαστικά τα όρια ανάμεσα στη μνήμη, τη λήθη και το όραμα. Εδώ ως καμβάς χρησιμοποιείται η εφημερίδα, ως ένα υλικό που συσσωρεύει αιώνες εκμετάλλευσης και κοινωνικών αγώνων κάτω από τον ίδιο ουρανό. Μέσα από διαστρωματώσεις, αποσπάσματα και χρωματικές διαβρώσεις, δημιουργεί μορφές ανάμεσα στο ανθρώπινο σώμα και το τοπίο, την παρουσία και την απουσία. Αποτυπώνεται η φρίκη του πολέμου, το βάρος της ανθρώπινης απώλειας, η ψυχική οδύνη και η εσωτερική σύγκρουση και δοκιμασία. Η ανθρώπινη μορφή βρίσκεται σε μία στιγμή ισορροπίας ανάμεσα στη φθορά και στην επιθυμία για υπέρβαση της. Αστικό τοπίο και ύπαιθρος, παρελθόν, παρόν και μέλλον συνυπάρχουν υποδηλώνοντας την στρωματογραφία της ιστορικής μνήμης. Το ανθρωπογενές τοπίο δεν απεικονίζεται ως κάτι στατικό, αλλά ως ένας σύνθετος ζωντανός οργανισμός, που είναι κοινωνός και ταυτόχρονα πεδίο διεξαγωγής της ταξικής πάλης. Για την Μιρένα η ρωγμή δεν είναι μόνο διάλυση, αλλά μια πράξη αποκάλυψης, ένας τρόπος να γίνει ορατό αυτό που η επιφάνεια προσπαθεί να κρύψει. Η ρωγμή είναι το ίχνος μιας πίεσης, μιας φθοράς που εγγράφεται στο χρόνο και στην ύλη, που γίνεται φορέας μνήμης, αποκαλύπτοντας όσα παραμένουν κρυμμένα κάτω από την επιφάνεια».
Κλείνοντας την παρουσίαση του έργου των τεσσάρων καλλιτεχνών , η επιμελήτρια της έκθεσης Σαβίνα Λίτση σημείωσε:
«Στις «Ρωγμές της 5ης Εποχής» οι εικαστικοί που δημιουργούν, αντιλαμβάνονται την τέχνη τους, όχι ως μέσο διακόσμησης ή αισθητικής τέρψης, αλλά ως ερέθισμα και μαρτυρία που στοχεύεινα κερδίσει την καρδιά και τον νου μας, προσκλητήριο μάχης στον αέναο, αρχέγονο και όμως ταυτόχρονα τόσο επίκαιρο αγώνα για ζωή. Σε αντιδιαστολή με το ζοφερό μέλλον που έρχεται καταπάνω μας με ιλιγγιώδη ταχύτητα, οι καλλιτέχνες μας επιλέγουν να αντιτάξουν τις απλές μικρές καθημερινές πράξεις αντίστασης που καταφέρνει ο καθένας από εμάς στην ταπεινή καθημερινότητα, στους δρόμους της πόλης, στο χώρο εργασίας, στην σχέση με τον συνάνθρωπό του, κόντρα σε ένα σύστημα εχθρικό και απάνθρωπο».
Διάρκεια Έκθεσης: 3 – 28 Νοεμβρίου 2026
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή: 17:00 – 21:00
Δευτέρα & Τρίτη: Κλειστά (Είσοδος Ελεύθερη)
CHILI ART GALLERY (Δημοφώντος 13-15, Θησείο)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου