Που είσαι Μίμη για να δεις την ξεφτίλα της «γραφής».
Σε θυμάμαι στις συνεδριάσεις των δημοτικών συμβουλίων αλλά και στις συνεντεύξεις που μας καλούσαν οι κάθε λογής πολιτικοί και πολιτικάντηδες όταν με την καλλιτεχνική σου γραφή κράταγες τις σημειώσεις σου. Πάντα δίπλα ο ένας στον άλλον μαζεύαμε υλικό για να ασκήσουμε κριτική και να σχολιάσουμε την επικαιρότητα, εσύ από τις σελίδες της Νέας Σαλαμίνας και εγώ από τις Ανατροπές.
Τότε που για να τυπώσουμε την εφημερίδα μας εκτός από το ρεπορτάζ, τις στήλες των συνεργατών, τις συνεντεύξεις που δημοσιεύαμε, έπρεπε στο τέλος να κάνουμε και «κασέ» πριν την στείλουμε στο τυπογραφείο για σελιδοποίηση και εκτύπωση.
Τότε που περιμέναμε να έρθει η εφημερίδα να κάτσουμε να κολλήσουμε τις αυτοκόλλητες ετικέτες με τις διευθύνσεις των συνδρομητών (ναι είχαμε και συνδρομητές τότε) που πλήρωναν ετήσια συνδρομή, τους πήγαινε η εφημερίδα στο σπίτι τους ταχυδρομικά για να διαβάσουν τα τοπικά νέα του νησιού.



















