Σήκω Μίμη να μας δεις!

Που είσαι Μίμη για να δεις την ξεφτίλα της «γραφής».

Σε θυμάμαι στις συνεδριάσεις των δημοτικών συμβουλίων αλλά και στις συνεντεύξεις που μας καλούσαν οι κάθε λογής πολιτικοί και πολιτικάντηδες όταν με την καλλιτεχνική σου γραφή κράταγες τις σημειώσεις σου. Πάντα δίπλα ο ένας στον άλλον μαζεύαμε υλικό για να ασκήσουμε κριτική και να σχολιάσουμε την επικαιρότητα, εσύ από τις σελίδες της Νέας Σαλαμίνας και εγώ από τις Ανατροπές.

Τότε που για να τυπώσουμε την εφημερίδα μας εκτός από το ρεπορτάζ, τις στήλες των συνεργατών, τις συνεντεύξεις που δημοσιεύαμε, έπρεπε στο τέλος να κάνουμε και «κασέ» πριν την στείλουμε στο τυπογραφείο για σελιδοποίηση και εκτύπωση.

Τότε που περιμέναμε να έρθει η εφημερίδα να κάτσουμε να κολλήσουμε τις αυτοκόλλητες ετικέτες με τις διευθύνσεις των συνδρομητών (ναι είχαμε και συνδρομητές τότε) που πλήρωναν ετήσια συνδρομή, τους πήγαινε η εφημερίδα στο σπίτι τους ταχυδρομικά για να διαβάσουν τα τοπικά νέα του νησιού.

Γιατί τότε διάβαζαν πάνω από 10 λέξεις.

Τώρα για το αν γράφουν;

Άστο Μίμη γράφει η διαβολική νοημοσύνη πλέον.

Άξεστοι, αγράμματοι και κάθε λογής λαμόγιο και κοπρόσκυλο σήμερα το παίζει δημοσιογράφος και έχει τρομάρα τους και «συντακτική ομάδα». ΑΙ λέγεται ο σημερινός «δημοσιογράφος» και το κατάντημα Μίμη δεν είναι μόνο αυτό, είναι ότι έχουμε και «πολιτικούς» του ΑΙ της τεχνητής νοημοσύνης που δίνουν αξία στους κάθε λογής τυχάρπαστους που χωρίς κόπο και χωρίς καμία ιδιαίτερη προσπάθεια φτιάχνοντας ένα προφίλ ή μια σελίδα στο Facebook έγιναν και παράγοντες της κοινωνίας του νησιού.

Οδεύουμε Μίμη μου στην πλήρη απαξίωση και αποβλάκωση της κοινωνίας και του των λαών με τραγικά αποτελέσματα. Όλοι σήμερα κυκλοφορούν με ένα «έξυπνο κινητό τηλέφωνο» και έχουν πλήρη εξάρτηση από αυτό.

Πρώην άνθρωποι της νύχτας, οδηγοί, φορτηγατζήδες, ταξιτζήδες, εργάτες, τυροπιτάδες, άνεργοί, τεμπελχανάδες, κλπ-κλπ έχουν γίνει δημοσιογράφοι, φωτογράφοι, εικονολήπτες και σχολιαστές των πάντων.

Δελτία Τύπου, συνεντεύξεις, στήλες γνώμης, αρθρογραφία, σοβαρή και εμπεριστατωμένη κριτική, αποτελούν πλέον άγνωστες λέξεις στην κοινωνία μας.

Κάποτε στη Σαλαμίνα μας κυκλοφορούσαν 12 εφημερίδες, σήμερα δύο το πολύ τρεις και αυτές όποτε καταφέρουν, δυστυχώς το έντυπο, η σκέψη και ο γραπτός λόγος έχει προ πολλού πεθάνει και εμείς που ζήσαμε αυτές τις εποχές απλά κοιτάζουμε γύρω μας περιμένοντας το απόλυτο σκοτάδι.

Ευτυχώς Μίμη Ροκίδη που δεν είσαι εδώ να τα δεις. Τώρα αν από εκεί που είσαι μπορείς να τα βλέπεις είμαι σίγουρος ότι θα είσαι πολύ θυμωμένος με αυτή την κατάντια.

Ας είναι φίλε μου!

Όσο και αν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία μάλλον δεν υπάρχει γιατί την έχει σκοτώσει εδώ και πολύ καιρό το ΑΙ.

Βλέπεις όταν η σφαίρα φύγει από τη θαλάμη του πιστολιού δεν υπάρχει περίπτωση να γυρίσει πίσω.

Υ.Γ1: Υπάρχουν ακόμα κάποιοι ρομαντικοί που αγωνίζονται γράφοντας αλλά αυτοί είναι πολλοί λίγοι αλλά αυτοί είναι σίγουρα οι εκλεκτοί που θα ξεχωρίζουν πάντα.

Υ.Γ2: Α! και για να κλείσω. Μίμη οι ψευτοπαράγοντες της παραδημοσιογραφίας γίνονται και «καναλάρχες» κάνουν και συνεργασίες και όλα αυτά στο Facebook χωρίς κόπο, χωρίς γνώση δημοσιογραφίας, παρά καβαλώντας ένα καλάμι και νομίζοντας ότι βλέποντας τη σκιά τους έγιναν γίγαντες.

Υ.Γ3: Έχω πολλά ακόμη να σου πω αλλά θα σταματήσω εδώ. Ίσως κάποια άλλη στιγμή να γράψω περισσότερα. Μέχρι τότε, ΖΗΤΩ το ΑΠΟΛΥΤΟ ΤΙΠΟΤΑ.