Είχα δηλώσει προ ημερών δημόσια, ξεκάθαρα και χωρίς καμία υπεκφυγή, ότι θα καταψηφίσω οποιαδήποτε πρόταση, ανεξαρτήτως προσώπων. Και το έκανα. Όχι γιατί έχω προσωπική διαφορά με τους συγκεκριμένους συναδέλφους, αλλά γιατί η ψήφος μου είναι πολιτική και όχι ψήφος συμπάθειας.
Οι δύο παρατάξεις που σήμερα μοιράζονται το Προεδρείο είναι οι ίδιες που ψήφισαν τον νέο Κανονισμό Λειτουργίας του Δημοτικού Συμβουλίου χωρίς καμία αντίδραση
Έναν κανονισμό που δεν ενισχύει τη δημοκρατία, αλλά την περιορίζει.
Έναν κανονισμό που στερεί από τον δημοτικό σύμβουλο το δικαίωμα να φέρνει θέματα προς συζήτηση και να καταθέτει τη δική του πρόταση στα θέματα που εισάγονται για ψήφιση. Έναν κανονισμό που μετατρέπει το Δημοτικό Συμβούλιο από χώρο ελεύθερης πολιτικής αντιπαράθεσης σε χώρο ελεγχόμενης διαχείρισης.Και το χειρότερο είναι ο ίδιος κανονισμό που επικαλείται ο Πρόεδρος για να κρατά επί περισσότερο από επτά μήνες στο συρτάρι του θέματα που συνοδεύονται από 25 υπογραφές πολιτών, αρνούμενος να τα φέρει προς συζήτηση, παρά το γεγονός ότι η υπουργική απόφαση προβλέπει ότι πρέπει να εισάγονται στο αμέσως επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο από την ημέρα που πρωτοκολλήθηκαν στον Δήμο
Τον Λάμπρο Καπαραλιώτη τον εκτιμώ βαθύτατα ως άνθρωπο και το γνωρίζει. Το έχω πει δημόσια πολλές φορές.
Όμως η πολιτική δεν κρίνεται από τον χαρακτήρα, αλλά από τις πράξεις. Και ένας κανονισμός που περιορίζει τη δημοκρατία και τον οποίο αποδέχτηκε χωρίς αντίδραση επισκιάζει κάθε προσωπικό χάρισμα. Η προσωπική εκτίμηση δεν μπορεί να υπερισχύσει της πολιτικής συνέπειας.Δεν μπορώ να ψηφίσω Πρόεδρο που κρατά αυθαίρετα στο συρτάρι του αιτήματα πολιτών με 25 υπογραφές επί μήνες και αναγκάστηκα να αναφερθώ .στις ελεγκτικές αρχές
Ούτε μπορώ να ψηφίσω Αντιπρόεδρο που εκπροσωπεί μια αντιπολίτευση η οποία αποδέχθηκε αδιαμαρτύρητα έναν κανονισμό που περιορίζει τη δική της φωνή , ίσως γιατί δεν ήθελε να στενοχωρήσει τους εμπνευστές αυτού του κανονισμού , δηλαδή Υπουργούς της Κυβέρνησης!!!!.
Αν μια αντιπολίτευση δεν υπερασπίζεται τα θεσμικά της δικαιώματα, πώς θα υπερασπιστεί τα δικαιώματα των πολιτών;
Και έπειτα ήρθε το χειροκρότημα.
Συμπολίτευση και αντιπολίτευση χειροκρότησαν η μία την άλλη για το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Ένα χειροκρότημα που είχε πολύ μεγαλύτερη πολιτική αξία από οποιαδήποτε ομιλία!!!!
Ήταν η δημόσια επιβεβαίωση ότι, όταν πρόκειται για τη λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου, οι διαχωριστικές γραμμές εξαφανίζονται.
Εκεί όπου θα περίμενε κανείς σύγκρουση για την υπεράσπιση της δημοκρατίας, είδε συναίνεση.
Εκεί όπου θα περίμενε αντίσταση στη φίμωση της αντιπολίτευσης, είδε χειροκροτήματα.
Εκεί που θα περίμενε έντονη διαμαρτυρία γιατί τα θέματα των πολιτών που έρχονται στο Συμβούλιο καθυστερούν αδικαιολόγητα επί μήνες είδε χειροκροτήματα προς την συμπολίτευση., δηλαδή επιβράβευσαν την στάση τους!!!
Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που συμπολίτευση και αντιπολίτευση συμπλέουν. Τα παραδείγματα είναι πολλά Απλώς αυτή τη φορά δεν μπήκαν καν στον κόπο να το κρύψουν.
Για κάποιους το χειροκρότημα ήταν μια τυπική ευγένεια.
Για μένα ήταν η πιο εύγλωττη πολιτική ομολογία.
Να σημειώσω ότι ΟΧΙ στην εκλογή Προεδρείου για τους ίδιους λόγους είπαν και οι Δημοτικοί Σύμβουλοι Αγγελική Φουρίκη και Βασίλης Αλαίσκας
Μάνος Δερτούζος
Ανεξάρτητος Δημοτικός Σύμβουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου