Μήπως φταίμε όλοι για τις 17χρονες στην Ηλιούπολη;

«Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης. 

Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος. 

Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. 

Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά, που δεν θα μου δίνει λεφτά. 

Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. 

Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».

Αν κάποιος το διαβάζει αυτό και δεν ντρέπεται για τον κόσμο που έχουμε φτιάξει για να ζήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας, τότε δεν ξέρω αν ζούμε στον ίδιο κόσμο. Αισθανόμαστε άραγε ενοχές για το ότι δύο 17χρονες στην Ηλιούπολη πήδηξαν στο κενό από τον έκτο όροφο, με τη μία νεκρή και την άλλη να χαροπαλεύει, ή το θεωρούμε ένα «ατυχές περιστατικό» που σε λίγο θα ξεχαστεί, όπως και άλλες τραγωδίες;

Σύμφωνα με στοιχεία του Χαμόγελου του Παιδιού, η αυτοκτονία είναι η 3η αιτία θανάτου στις ηλικίες 15 – 29 ετών, ενώ η αύξηση φτάνει το 31,6% για απόπειρες αυτοκτονίες και αυτοτραυματισμού την τελευταία πενταετία. Μόνο το 2025 η οργάνωση διαχειρίστηκε 764 περιστατικά.  Το Παρατηρητήριο Αυτοκτονιών της «ΚΛΙΜΑΚΑ» καταγράφει το ανησυχητικό γεγονός ότι ήδη μέσα στους πρώτους μήνες του 2026 υπάρχει αύξηση αυτοκτονιών στις ηλικίες 15-19 ετών.  

• Έχουμε κάνει προσπάθεια να ακούσουμε τους εφήβους που είναι βουτηγμένοι σε μια οθόνη κινητού με αυτά τα τεράστια ακουστικά στο κεφάλι;
• Υπάρχουν ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί στα σχολεία;
• Έχουν ενημερωθεί εκπαιδευτικοί και γονείς για το πώς πρέπει να αντιλαμβάνονται και να διαχειρίζονται ζητήματα ψυχικής υγείας των παιδιών;
• Έχουν αντιληφθεί όλοι τι επιπτώσεις μπορεί να έχουν στην ψυχική υγεία κάποιου ζητήματα όπως η κληρονομικότητα, η συναισθηματική, σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση, η χρήση ουσιών, το bullying και εν γένει τα κακοποιητικά ή τοξικά περιβάλλοντα;
• Δίνουμε το βάρος που πρέπει στις ανθρώπινες σχέσεις εντός οικογένειας και σχολείου ή όλα μένουν στην επιφάνεια μεταξύ των πιεσμένων προγραμμάτων γονιών και μαθητών;
• Εξήγησε κανείς στους μαθητές ότι μια αποτυχία στις εξετάσεις δεν είναι αποτυχία στη ζωή; Οτι οι πιο πετυχημένοι άνθρωποι στη ζωή πέρασαν από πολλές αποτυχίες μέχρι να φτάσουν στην κορυφή;
• Τους εξήγησε κανείς ότι η επιτυχία στις εξετάσεις δεν φέρνει αυτόματα μια καλή δουλειά με καλές απολαβές; Ότι υπάρχουν επιτυχημένοι επιχειρηματίες απόφοιτοι Λυκείου, για τους οποίους δουλεύουν ως υπάλληλοι πτυχιούχοι πανεπιστημίου;
• Δεν πρέπει να μάθουν, εκτός από το τι έκανε ο Λέων ο Γ' ο Ίσαυρος στο Βυζάντιο, πώς να διαχειρίζονται τον θυμό, τον φόβο, το άγχος, την ανασφάλεια, την ντροπή;
• Μέχρι πότε θα συνεχίσουμε να εξοντώνουμε σωματικά και ψυχολογικά τους μαθητές και οικονομικά τους γονείς τους για να δώσουν Πανελλήνιες, αντί να παίρνουν ένα Εθνικό Απολυτήριο, να γράφονται στη σχολή που επιθυμούν και από εκεί να παίρνουν πτυχίο όσοι πραγματικά το αξίζουν;
• Μέχρι πότε θα κρίνονται οι επιδόσεις μαθητών από μια «παπαγαλία», την οποία κάνει πλέον χωρίς κόπο η Τεχνητή Νοημοσύνη;

Μερικές μόνο απορίες που ίσως δυσκολευτούμε να απαντήσουμε.

Η ιστορία με τις δύο 17χρονες είναι γροθιά στο στομάχι που πρέπει να μας ωθήσει να κάνουμε επιτέλους κάτι.

Επομένως, δεν ωφελούν, κατά τη γνώμη μου, νουθεσίες τύπου «κίτρινοι δημοσιογράφοι γιατί δημοσιεύετε το σημείωμα αυτοκτονίας;», ακόμη και αν προέρχονται από θεσμικούς και σοβαρούς φορείς ή καλοπροαίρετους ανθρώπους.

Ας αναρωτηθούμε όλοι (πολιτεία, εκπαιδευτικοί, γονείς, επιστήμονες, ΜΜΕ) αν κάνουμε αυτό που πρέπει για να μην πηδήξουν άλλες ή άλλοι έφηβοι από τον έκτο όροφο λέγοντας «αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα». Γιατί με το υποκριτικό κρυφτούλι της δήθεν πολιτικής ορθότητας δεν σώθηκε κανείς.  

Πηγή: Εφημερίδα των συντακτών

Γράφει ο:  

Χάρης Ιωάννου