Ελλάδα 2026 – Κουνάς μαντήλι για να ζήσεις!

Φτάσαμε αισίως στο 2026 και η Ελλάδα μοιάζει με μια καλοκουρδισμένη βιτρίνα που πίσω της κρύβει ένα άδειο ράφι. Το δίλημμα που ταλανίζει κάθε πολίτη κάτω των 50 δεν είναι πια πολιτικό, είναι υπαρξιακό: Πακετάρεις τη ζωή σου σε μια βαλίτσα αναζητώντας αξιοπρέπεια, ή μένεις εδώ, υπομένοντας μια καθημερινότητα που μοιάζει με τούνελ χωρίς τέλος;

Η χώρα έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο «AirBnB». 

Τα ενοίκια στις πόλεις έχουν ξεπεράσει κάθε λογική, οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι σε επίπεδα περασμένων δεκαετιών και η ακρίβεια στα ράφια των σούπερ μάρκετ θυμίζει χρηματιστήριο. Για τη νέα γενιά, το όνειρο της δικής τους στέγης ή μιας σταθερής προοπτικής έχει αντικατασταθεί από την επιβίωση «από μήνα σε μήνα».

«Η Ελλάδα του 2026 είναι μια χώρα που εξάγει εγκέφαλους και εισάγει τουρίστες, την ώρα που οι κάτοικοί της νιώθουν ξένοι στον ίδιο τους τον τόπο.»

Το «φως» που μας υποσχέθηκαν αποδείχθηκε μια ακόμη λάμπα φθορίου σε ένα γραφειοκρατικό υπόγειο. Όσοι μένουν, καλούνται να έχουν «γερό στομάχι» και να αποδεχτούν την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής τους ως το τίμημα για τον ήλιο και τη θάλασσα. Όσοι φεύγουν, φεύγουν με θυμό, όχι με χαρά.

Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: Μέχρι πότε η υπομονή θα βαφτίζεται «ανθεκτικότητα»; Αν το 2026 η μόνη διέξοδος για ένα καλύτερο αύριο είναι η πύλη αναχωρήσεων του Ελευθέριος Βενιζέλος, τότε το τούνελ δεν έχει απλώς σκοτάδι, έχει γκρεμό.

Υ.Γ

Πως μας καταντήσατε έτσι ρε μπαγάσες;