Η Σαλαμίνα την δεκαετία του 60!

Η δεκαετία του 1960 στη Σαλαμίνα ήταν μια μεταβατική περίοδος, όπου η αγνή, παραδοσιακή ζωή του νησιού άρχισε να συναντά την τουριστική ανάπτυξη και την αστικοποίηση.

• Η Κούλουρη και τα Σπίτια: Η πόλη της Σαλαμίνας (Κούλουρη) διατηρούσε ακόμα την εικόνα του παραδοσιακού οικισμού.
• Τα σπίτια ήταν κυρίως άσπρα με μπλε παράθυρα, περιτριγυρισμένα από ψηλές μάντρες και αυλές με ευκαλύπτους και ακακίες.
• Το Νερό: Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της εποχής ήταν η έλλειψη τρεχούμενου νερού.
• Οι κάτοικοι χρησιμοποιούσαν στέρνες για να συλλέγουν το βρόχινο νερό από τις ταράτσες, ενώ οι «νερουλάδες» γύριζαν στις γειτονιές με τα κάρα τους για να προμηθεύσουν τα νοικοκυριά.
• Επαγγέλματα: Η πλειονότητα των ανδρών εργαζόταν στη θάλασσα — ως ψαράδες, ναυτικοί ή στα καρνάγια (ναυπηγεία) του νησιού.
• Πολλοί επίσης άρχισαν να εργάζονται στον Ναύσταθμο, ο οποίος αποτελούσε σημαντικό πνεύμονα για την τοπική οικονομία.

• Οι Πρώτοι Παραθεριστές: Στα μέσα της δεκαετίας του '60 ξεκίνησε η μαζική κάθοδος των Αθηναίων για τα Σαββατοκύριακα.
• Περιοχές όπως το Αμπελάκι, τα Σελίνια και το Αιάντειο άρχισαν να γεμίζουν εξοχικά σπίτια.
• Ψυχαγωγία: Η διασκέδαση ήταν απλή και αυθεντική. Οι κάτοικοι μαζεύονταν στις παραδοσιακές ταβέρνες και τα ουζερί της παραλίας. Τα καλοκαιρινά μπάνια στις καθαρές —τότε— ακτές του νησιού και οι βόλτες στην παραλία της Κούλουρης ήταν οι κύριες δραστηριότητες.
• Πνευματική Ζωή: Η Σαλαμίνα ήταν πάντα τόπος έμπνευσης. Παρόλο που ο Άγγελος Σικελιανός είχε πεθάνει το 1951, το σπίτι του στην ακτή Φανερωμένης παρέμενε σημείο αναφοράς και σύμβολο της πνευματικής κληρονομιάς του νησιού κατά τη δεκαετία του '60.

Ήταν η εποχή που άρχισε η κατάτμηση της γης σε μικρά οικόπεδα για την ανέγερση αυθαιρέτων ή μικρών εξοχικών, κάτι που άλλαξε σταδιακά τη φυσιογνωμία των βορείων και ανατολικών ακτών. Παρά την επερχόμενη εκβιομηχάνιση, η Σαλαμίνα της δεκαετίας του '60 παρέμενε ένας «παράδεισος» δίπλα στην Αθήνα, με πευκόφυτα δάση και κρυστάλλινα νερά.