Δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες για τις οποίες έχω μιλήσει πολλές φορές στα Δημοτικά Συμβούλια και θα έχουμε την ευκαιρία σε μία συνέντευξη να αναλύσω και πάλι , αλλά θα πάμε στην ουσία του θέματος.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για μια «διαφορετική πολιτική προσέγγιση».
Μιλάμε για κάτι πολύ πιο σοβαρό: για ευθεία αγνόηση θεσμικών αποφάσεων.
Το 2018, η ΕΥΔΑΠ εμφανίζεται ξαφνικά μετά από πολλά χρόνια και αξιώνει από τον Δήμο Σαλαμίνας 3,2 εκατομμύρια ευρώ για το 22% της αποχέτευσης.
Η αντίδραση των θεσμικών οργάνων του Δήμου ήταν σαφής: η Οικονομική Επιτροπή και το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Σαλαμίνας ομόφωνα με Δήμαρχο την κα Νάννου, απορρίπτουν τα τιμολόγια ως απαράδεκτα για πολλούς λόγους και αρνούνται την πληρωμή!!!.
Το 2019 αμέσως μετά τις εκλογές ο νεοεκλεγείς Δήμαρχος κ. Παναγόπουλος , χωρίς να ενοχληθεί από την ΕΥΔΑΠ , χωρίς νέα απόφαση, χωρίς θεσμική νομιμοποίηση, χωρίς καμία συλλογική διαδικασία παίρνει πρωτοβουλίες.
Κάθεται μόνος του στο τραπέζι και «διαπραγματεύεται» με την ΕΥΔΑΠ. Και όχι απλώς διαπραγματεύεται — συμφωνεί να πληρωθούν 2,46 εκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή, ένα ποσό που ο ίδιος ο Δήμος είχε ήδη απορρίψει ως απαράδεκτο, συμφωνεί να πληρωθεί χωρίς να έχει την σύμφωνη γνώμη της Οικονομικής Επιτροπής, του Δημοτικού Συμβουλίου της Νομικής υπηρεσίας, ούτε καν της Οικονομικής υπηρεσίας του Δήμου!!!!
Το ερώτημα είναι αμείλικτο!!
Με ποιο δικαίωμα;
Με ποια θεσμική κάλυψη ένας Δήμαρχος μπορεί να ακυρώνει στην πράξη αποφάσεις συλλογικών οργάνων και να μην υπολογίζει κανένα για την απόφασή του; Αν οι αποφάσεις του Δημοτικού
Συμβουλίου μπορούν να παρακάμπτονται έτσι απλά, τότε γιατί υπάρχουν;
Η συνέχεια κάνει το θέμα ακόμη πιο βαρύ.
Ο Δήμαρχος επισκέπτεται τον τότε Υπουργό Εσωτερικών κ. Θεοδωρικάκο τον οποίο παρακαλά να βοηθήσει να αποπληρωθεί το «χρέος» Με τη στήριξη του Υπουργού η πληρωμή «ντύνεται» ως πρόγραμμα χρηματοδότησης. Ανακοινώνεται μάλιστα με τυμπανοκρουσίες ως «απαλλαγή από χρέος».
Η αντιπολίτευση τα έλεγε και φώναζε δυνατά από την πρώτη στιγμή από τον Δεκέμβριο του 2019, που ανακοινώθηκε σε εκδήλωση η βοήθεια για αποπληρωμή του «χρέους» στην ΕΥΔΑΠ.
Και αντί αυτές οι φωνές της αντιπολίτευσης με στοιχεία και πολλά ευτράπελα να ληφθούν υπόψη , ο Υπουργός Εσωτερικών κ. Θεοδωρικάκος στις 20/3/2020 υπογράφει προγραμματική συμφωνία οικονομικής υποστήριξης με τον κ. Παναγόπουλο και απαιτεί το «χρέος» της ΕΥΔΑΠ 2.461.000 να εξοφληθεί άμεσα.
Τότε όμως, οι φωνές της Αντιπολίτευσης πνίγονταν από τις κορδέλες των ανακοινώσεων, του Υπουργού κ. Θεοδωρικάκου ο οποίος δικαιολόγησε την αποπληρωμή του «χρέους» στην ΕΥΔΑΠ και στην Βουλή μετά από επερώτηση Βουλευτή, του Περιφερειάρχη κ. Πατούλη και της τότε Αντιπεριφερειάρχη κας Θεοδωρακοπούλου Μπόγρη , οι οποίοι δεν μπήκαν καν στον κόπο να εξετάσουν τις σοβαρές ενστάσεις και καταγγελίες της Αντιπολίτευσης και συνέχισαν με μεγάλα λόγια να ανακοινώνουν συνεχώς περί «στήριξης» του Δήμου Σαλαμίνας και «ανάπτυξης».
Και ενώ Κυβέρνηση και Περιφέρεια πανηγύριζαν , έξι χρόνια μετά «επισκέπτεται» σήμερα τον Δήμο Σαλαμίνας το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους για μία ακόμη φορά για Δημοσιονομικό έλεγχο , να ελέγξει τα αυτονόητα: αν αυτή η πληρωμή στην ΕΥΔΑΠ ήταν νόμιμη ή όχι.
Δηλαδή, αυτό που τότε παρουσιαζόταν ως «λύση», σήμερα ελέγχεται ως πιθανό σοβαρό πρόβλημα.
Και κάπου εδώ τελειώνουν τα προσχήματα.
Γιατί το ζήτημα δεν είναι τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό:
Αν ένας δήμαρχος μπορεί να αγνοεί αποφάσεις, τότε η δημοκρατία στον Δήμο είναι διακοσμητική. Αν το κράτος καλύπτει τέτοιες επιλογές, τότε η αυθαιρεσία γίνεται σύστημα. Και αν κανείς δεν λογοδοτεί, τότε το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: «αποφασίζουμε και διατάζουμε».
Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι προσωπικό γραφείο κανενός Δημάρχου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου