έχουν φέρει το συνδικαλιστικό κίνημα σε μια εξαιρετικά δύσκολη θέση.
Τα όσα ύποπτα και παράνομα διερευνώνται από τις αρμόδιες Αρχές τόσο για τον κ. Παναγόπουλο όσο και για άλλα φυσικά πρόσωπα, αν τελικώς αποδειχθούν αληθή
δημιουργούν ευλόγως μια απαξιωτική εικόνα για τον θεσμό του συνδικαλισμού και τους εκπροσώπους του.
Είναι όμως η σωστή στάση αυτή?
Πριν, αδιακρίτως, τσουβαλιάσουμε όλους τους συνδικαλιστές στην κατηγορία των "βολεμένων" και "χρηματισμένων" μήπως θα πρέπει με
Όλες οι εργασιακές κατακτήσεις του παρελθόντος, κατακτήσεις που ισοπέδωσε η "λαίλαπα" των μνημονίων και η μετέπειτα αντεργατικές πολιτικές των Κυβερνήσεων,
επιτεύχθηκαν γιατί οι συνδικαλιστές μπήκαν μπροστά και ξεσήκωσαν τους εργαζόμενους σε ιστορικές απεργίες και κινητοποιήσεις που πίεσαν τις εκάστοτε Κυβερνήσεις
για να τις υλοποιήσουν.
Στα τραγικά ατυχήματα που σημάδεψαν την σύγχρονη Ιστορία όπως εκείνο των Τεμπών, το πιο πρόσφατο στην βιομηχανία "ΒΙΟΛΑΝΤΑ" , αλλά και σε δεκάδες εργατικά ατυχήματα
που σημειώνονται καθημερινά στους χώρους δουλειάς οι συνδικαλιστές του εκάστοτε εργασιακού κλάδου είναι αυτοί που με αλλεπάλληλα έγγραφα τους
προς τους εργοδότες έχουν επισημάνει τις ελλείψεις που αντιμετωπίζει ο κάθε κλάδος σε συνθήκες Υγιεινής και Ασφάλειας και τους κινδύνους που εγκυμονούν.
Κίνδυνοι που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων αποδεικνύονται με τον τραγικό θάνατο κάποιου συναδέλφου λόγω της απροθυμίας των εργοδοτών να λάβουν σοβαρά υπόψη τους τις
προειδοποιήσεις.
Εκατοντάδες είναι οι συνδικαλιστές που απολύθηκαν και διώχθηκαν δικαστικά επειδή διεκδίκησαν το δίκιο των συναδέλφων τους.
Χιλιάδες είναι εκείνοι που σύρονται καθημερινά στα δικαστήρια από τους εργοδότες γιατί στάθηκαν "όρθιοι" και δεν υπέκυψαν σε απειλές και εκβιασμούς.
Στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης όπου επικρατεί το δίκιο του Ισχυρού η οργανωμένη δράση των εργαζομένων είναι η μόνη επιλογή προκειμένου να ακουστεί η
φωνή τους, προκειμένου να στηλιτεύσουν τα όσα τραγικά συμβαίνουν κατά τόπους στους χώρους εργασίας με αποκλειστικά θύματα εμάς τους εργαζόμενους, τους ανθρώπους του μεροκάματου που αγωνίζονται δουλεύοντας 12ωρα και 13ωρα για ένα μισθό που, δυστυχώς, δεν επαρκεί για να καλύψει ούτε τις βασικές τους ανάγκες.
Η δύναμη μας βρίσκεται στην Ενότητα, την οργάνωση και τον Αγώνα.
Εντούτοις, δεν θα κρυφτούμε πίσω από μεγάλα λόγια.
Θα ασκήσουμε κριτική σε όλα τα λάθη που έχουν γίνει διαχρονικά από τους συνδικαλιστές και ιδιαίτερα από την ηγεσία της κορυφαίας Συνδικαλιστικής Οργάνωσης που είναι η ΓΣΕΕ.
Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει κυριολεκτικά "τέρατα" στον τομέα των εργασιακών σχέσεων.
Κατάργηση πενθημέρου, κατάργηση 8ωρου, ψήφιση 13ωρου,απλήρωτες υπερωρίες, ελεύθερες απολύσεις, σπαστό ωράριο ακόμα και στην μερική απασχόληση, διάλυση του ΣΕΠΕ (Σώμα Επιθεώρησης Εγασίας), ψήφιση Προϋπολογισμών που φτωχοποιούν ακόμα περισσότερο τους εργαζόμενους, εκατοντάδες εργατικά ατυχήματα κάθε χρονιά, ατυχήματα που ο αριθμός τους ενώ προκύπτει από επίσημα στοιχεία το ίδιο επίσημα αμφισβητείται από τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο, αύξηση των συνταξιοδοτικών ορίων με προοπτική να αυξηθούν εκ νέου στο προσεχές μέλλον.
Στον αντίποδα όλων αυτών οι εργαζόμενοι που δουλεύουν κυριολεκτικά σαν σύγχρονοι "Είλωτες" 12 και 13 ώρες, με μισθούς καθηλωμένους εδώ και χρόνια και με ακρίβεια που
καλπάζει κυριολεκτικά εξανεμίζοντας τους μισθούς από το πρώτο 15νθημερο του μήνα.
Ακόμα και τα μισά από τα ανωτέρω να ίσχυαν, που δυστυχώς ισχύουν όλα, θα έπρεπε από την πρώτη στιγμή να είχαν κινητοποιήσει την ΓΣΕΕ, και αυτή με την σειρά της
τα Εργατικά Κέντρα και τα Πρωτοβάθμια Σωματεία και οι εργαζόμενοι να βρίσκονταν κάθε εβδομάδα σε απεργία.
Κάθε εβδομάδα έπρεπε να διαδηλώνουμε στο Σύνταγμα ότι οι εργαζόμενοι είναι άνθρωποι και όχι καλοκουρδισμένες μηχανές, άνθρωποι με ανάγκες που δεν μπορούν να καλύψουν,
με όρια αντοχής που τα έχουν ξεπεράσει προ πολλού, με οικογένειες που δεν προλαβαίνουν να δούνε όταν δουλεύουν 13 ώρες έξι ημέρες την εβδομάδα.
Μόνο έτσι θα πιέζονταν οι εκάστοτε κυβερνήσεις προκειμένου να μην ψηφίζουν το ένα αντεργατικό Νομοσχέδιο μετά το άλλο δίνοντας
την χαριστική βολή σε όλα τα κεκτημένα του εργασιακού αγώνα του παρελθόντος.
Οι δύο με τρείς απεργίες που εξήγγειλε η Γ.Σ.Ε.Ε τον χρόνο ήταν κυριολεκτικά "για τα μάτια του κόσμου".....
Ήταν η πιο τρανή απόδειξη υποταγής και υποτέλειας των εργαζομένων στην μοίρα που τους προδιαγράφει η Κυβέρνηση και οι εργοδότες.
Ήταν ένας από τους λόγους που οι εργαζόμενοι "φοβούνται" να συνδικαλισθούν.
Η προσπάθεια που γίνεται από τα κατά τόπους Εργατικά Κέντρα και τα πρωτοβάθμια Σωματεία είναι πραγματικά ουσιαστική και σημαντική
επισκιάζεται όμως από την υποταγή της "κορυφής" που λέγεται Γ.Σ.Ε.Ε.
Είμαστε σε στάση αναμονής μέχρι να ολοκληρωθεί η έρευνα και να αποδοθούν κατηγορίες βάσει στοιχείων.
H Δικαιοσύνη είναι η μόνη αρμόδια να αποφανθεί για τις εν λόγω κατηγορίες και να αποδώσει ευθύνες όπου αυτές ανήκουν, όσο "ψηλά" και αν
βρίσκονται οι τυχόν υπεύθυνοι, ακόμα και μέσα σε Υπουργεία.....
Καταδικάζουμε εντούτοις όλους όσους τώρα αλλά και στο παρελθόν χρησιμοποιούν των εκάστοτε τίτλο και θέση ευθύνης που κατέχουν για να
δραστηριοποιούνται προς όφελος του "εγώ" και όχι του "εμείς",
προς όφελος των λίγων και ημετέρων και όχι προς όφελος του συνόλου των εργαζομένων που χύνει καθημερινά ιδρώτα και αίμα στους χώρους εργασίας
και ψάχνει έναν τρόπο να ακουστεί η φωνή του.
Ανεξαρτήτως της έκβασης των ερευνών στην εν λόγω υπόθεση τα φαινόμενα αμφισβήτησης της θεσμικής λειτουργίας πλήττουν το κύρος των συνδικάτων και υπονομεύουν την εμπιστοσύνη των εργαζομένων.
Χρέος όλων όσων ασχολούμαστε ενεργά με τον συνδικαλισμό να επαναφέρουμε την εμπιστοσύνη και τους εργαζόμενους κοντά μας.
Οι προκλήσεις της σύγχρονης εποχής είναι πολλές και μόνο η μαζική δράση και ο συλλογικός αγώνας
μπορούν να τις αντιμετωπίσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου