Ghibli style: Κινδυνεύει η ιδιωτικότητά μας;

 

Σαν ένα πνεύμα του δάσους που παρατηρεί κρυμμένο ανάμεσα στα φυλλώματα, έτσι και η ιδιωτικότητά μας μοιάζει σήμερα. 

Αέρινη, ευαίσθητη, σαν την ανάσα του ανέμου που σαρώνει τις κορυφές των δέντρων. 

Μια φορά, ήταν ένα δάσος πυκνό και απροσπέλαστο, όπου οι σκέψεις και οι στιγμές μας άνθιζαν κρυφά, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα.

Σήμερα, όμως, το δάσος αυτό αραιώνει. Φωτεινές οθόνες λάμπουν σαν παράθυρα ανοιχτά σε κάθε μας κίνηση. Μικροσκοπικές κάμερες κοιτάζουν σαν άγρυπνα μάτια, καταγράφοντας στιγμές που κάποτε χάνονταν στην άμμο του χρόνου. Οι πληροφορίες μας ταξιδεύουν σαν μικρά Kodama, αφήνοντας ψηφιακά ίχνη σε κάθε μας βήμα.

Μοιάζει σαν να μας κυνηγούν αόρατα πλάσματα, συλλέγοντας θραύσματα της ζωής μας – τις φιλίες μας, τις επιθυμίες μας, ακόμα και τις πιο μικρές μας ανησυχίες. Αυτά τα θραύσματα, σαν μαγικοί σπόροι, φυτεύονται σε αχανείς ψηφιακούς κήπους, όπου αναλύονται και ταξινομούνται.

Κάπου εδώ να κάνουμε μια παύση και να αναρωτηθούμε…πως μπορεί να αισθάνεται ο δημιουργός-σκηνοθέτης του στυλ των κινουμένων σχεδίων των στούντιο παραγωγής Anime “Studio Ghibli” κ. Χαγιάο Μιγιαζάκι που είδε το έργο μιας ολόκληρης ζωής να βιάζεται τόσο γρήγορα μέσω της OpenAI και του ChatGPT από την πλειοψηφία όλων των ανθρώπων στον κόσμο δίχως δισταγμό και δεύτερες σκέψεις;

Απλές σκέψεις που περνούν απ’ το μυαλό μου και συνεχίζω…

Υπάρχει άραγε κίνδυνος να χαθεί αυτή η αίσθηση του προσωπικού χώρου; Μήπως θα βρεθούμε να ζούμε σε έναν κόσμο όπου κάθε μας σκέψη, κάθε μας επιλογή, είναι ένα δημόσιο θέαμα; Σαν ένα πουλί σε χρυσό κλουβί, μπορεί να έχουμε όλες τις ανέσεις, αλλά θα λείπει η ελευθερία να πετάξουμε όπου επιθυμούμε, κρυμμένοι στα σύννεφα.

Όμως, όπως στα παραμύθια του δάσους, η ελπίδα δεν σβήνει ποτέ. Υπάρχουν ακόμα τρόποι να προστατεύσουμε αυτό το πολύτιμο δώρο της ιδιωτικότητας. Σαν να χτίζουμε μικρά, κρυφά καταφύγια ανάμεσα στα ψηφιακά δέντρα, μπορούμε να επιλέξουμε τι μοιραζόμαστε και με ποιους. Μπορούμε να μάθουμε να διαχειριζόμαστε τις ψηφιακές μας σκιές, να τις κάνουμε πιο αχνές, πιο δύσκολο να τις ακολουθήσει κανείς.

Ίσως, τελικά, η ιδιωτικότητά μας να μην χαθεί εντελώς, αλλά να μεταμορφωθεί. Σαν ένα ποτάμι που αλλάζει ροή, θα χρειαστεί να βρούμε νέους τρόπους να την προστατεύσουμε, να την καλλιεργήσουμε, ώστε να συνεχίσει να ανθίζει, σαν ένα σπάνιο λουλούδι, στην καρδιά της ψηφιακής μας εποχής. Και ίσως, τότε, θα μπορέσουμε να κοιτάξουμε τον κόσμο μέσα από τα δικά μας μάτια, χωρίς τον διαρκή φόβο ενός αόρατου βλέμματος να μας ακολουθεί σαν σκιά.

Τελικά δεν ρώτησα, εσείς ανεβάσατε την φωτογραφία την δική σας, του συντρόφου σας, του παιδιού σας ή ακόμη και του σκύλου σας σε Ghibli Style που μόνο Ghibli δεν θυμίζει;