ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

Γράφει η Τζένη Μ. Αλαίσκα

 ΟΧΙ άλλο κάρβουνο!!!

 

Σεμνά και ταπεινά γιορτάσαμε και αυτό τον Οκτώβρη την επέτειο του ΟΧΙ και συλλογίζομαι πως ίσως και να μην υπάρχει άλλη λέξη στην πλούσια κατά τα άλλα γλώσσα μας που να φέρει εξίσου τόσο αρνητικό αλλά και θετικό πρόσημο.

« Δίκιο βουνό έχετε κυρία μου», θα μου έλεγε προφανώς ο Μπαμπινιώτης και σίγουρα θα μου το επεξηγούσε αναλόγως. 

Εξελίσσοντας λοιπόν την σκέψη μου σταματώ στα ΟΧΙ που ακούγονται στην αίθουσα ενός δημοτικού συμβουλίου ενός μικρού τόπου όπως λόγου χάριν η Σαλαμίνα.

Δεν επιδέχεται αμφιβολίας ότι συμπολίτευση και αντιπολίτευση σπάνια θα τα βρουν και θα συμφωνήσουν μεταξύ τους στα μεγάλα και σοβαρά θέματα. 

Θα μου πείτε «εμείς έτσι τα βρήκαμε και έτσι θα τα αφήσουμε κοπελιά. 

Αλτ! τις ει που μας λες τώρα τί θα πράξουμε;»

ΟΧΙ δεν θα σας πω, προς Θεού, έχω όμως μίαν μικράν γνώσιν επί του θέματος. Η συναίνεση χτίζεται σε βάθος χρόνου και δεν είμαι σίγουρη αν στην Ελλάδα της πολιτικής θολούρας κάτι τέτοιο είναι εφικτό.

Το γεγονός δεν ξαφνιάζει. Ως εκ τούτου θα δούμε την αντιπολίτευση να ψηφίζει ΟΧΙ στα θέματα που εισηγείται η διοικούσα αρχή και το αντίθετο. 

ΟΧΙ στα ΝΑΙ τους δηλαδή και ότι ήθελε προκύψει.

Σε τοπικό επίπεδο θέλω να πιστεύω ότι αν ένα θέμα είναι σημαντικό για τον τόπο ψηφίζεται κατά πλειοψηφία οπότε κάποιοι που ψήφισαν ΟΧΙ κοιμούνται με τη συνείδησή τους ήσυχη γιατί θα ήθελαν να το ψηφίσουν αλλά δεν μπορούν να πάνε κόντρα στο ρεύμα. 

Είπαμε έτσι τα βρήκαμε…θέλει τόλμη η αλλαγή.

Αφήστε που τελικά όσοι τολμούν βρίσκουν το μπελά τους. 

Κατηγορούνται ή ότι τα έχουν κάνει πλακάκια με τους αντίθετους ή ότι θέλουν να υπονομεύσουν το έργο της αρχής ή ότι έχουν προσωπικές φιλοδοξίες και είναι πιθανοί δελφίνοι και ούτω καθεξής.

Έτσι δημιουργείται στην αρχή μία ανασφάλεια γιατί δεν γνωρίζει η αριστερά του συμβουλίου τί ποιεί η δεξιά του και αρχίζει ο φαύλος κύκλος, ένθεν και ένθεν, με ευτελή επικοινωνιακά παιχνίδια, μικρές και μεγαλύτερες διαπλοκές, μπλοκάρισμα σημαντικών έργων με μεγάλες καθυστερήσεις και ατελείωτες συνεδριάσεις και ομιλίες που οδηγούν ΟΧΙ  μόνο σε βαθιά χασμουρητά αλλά και σε κοκορομαχίες άνευ προηγουμένου.

Εν ολίγοις θα ήθελα να επισημάνω, λόγω των επερχόμενων δημοτικών εκλογών, ότι ορθώς αποφασίζουν κάποιοι συντοπίτες μας να ασχοληθούν με τα κοινά και σέβομαι την θέληση και την προσπάθεια όλων να βοηθήσουν αυτό τον όμορφο τόπο. 

Δείχνουν πως δεν είναι της λογικής του «ΟΧΙ θα κάτσω να σκάσω» και προσπαθούν να συνδυάσουν οικογένεια, εργασία και χαρά και πολιτικό γίγνεσθαι. Δεν είναι και λίγα, πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε.

Οι πολιτικοί, λένε, δεν συζητούν. 

Κι όταν συζητούν το κάνουν είτε εξ ανάγκης είτε για να συγκρουστούν και έτσι συμπαρασύρουν και τους υπόλοιπους που ίσως δεν επιθυμούν να συμμετέχουν σε αυτό το άχαρο σπορ.

Ας προτρέψουμε κάποιους εκλεγμένους και μη, διοικούντες και αντιπολιτευτές , μελλοντικούς συμμετέχοντες να αφήσουν το ύφος του πολιτικού σταρ, εκείνο των 100 καρδιναλίων, γιατί δεν λειτουργεί πια.   

ΟΧΙ στο πεδίο του στείρου ακτιβισμού, ΟΧΙ στην πόλωση, ΟΧΙ στους κουρασμένους μαλιστάνθρωπους, ΟΧΙ στα πολιτικά καπρίτσια.

                           ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ… και εις άλλα με υγεία!!!