Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΟΥΡΗ

ΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΤΗΣ κ.ΜΑΡΙΚΑΣ….

 Γράφει η Καίτη Μπούταλη - Παυλίδη

Τι θυμήθηκα τώρα? Δεκαετία 60-70,ένα μεγάλο ξύλινο και ευρύχωρο περίπτερο στα Αλώνια, το μοναδικό γλυκό σημείο συνάντησης των παιδιών της γειτονιάς!!!Βρισκόταν σε μια μικρή ας πούμε πλατεία κοντά στην πλατεία Παπασίδερη. 

Η μορφή της κ. Μαρίκας (η περιπτερού της γειτονιάς μας) είναι ακόμα αποτυπωμένη στην μνήμη μου ως μία γλυκύτατη κυρία ,ευγενέστατη και καλλιεργημένη με υπομονή αφού ανεχόταν με χαμόγελο όλες τις διαβολιές μας.

Ψωνίζαμε με τις δεκάρες και τις εικοσάρες σαν να μην υπάρχει αύριο, τσίχλες καραμέλες, σοκολάτες, αλλά και τύχες που κερδίζαμε πάλι τσίχλες και καραμέλες. 

Καμιά φορά ψωνίζαμε και για την μαμά βελόνες κλωστές και άλλα πολλά πράγματα. Ήταν τότε το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μας.

Αφού λοιπόν μαζευόμαστε η παρέα εκεί ψωνίζαμε, τρώγαμε, μαλώναμε και λίγο, γεμίζαμε και το περίπτερο χαρτάκια-δεν είχαμε μάθει τότε ότι δεν πετάμε σκουπίδια στο δρόμο-και σουφρώναμε και καμιά καραμέλα για τον δρόμο!!!

Η κυρία Μαρίκα δεν μας έπαιρνε χαμπάρι ή έκανε πως δεν καταλάβαινε για να μην μας προσβάλλει!!! Ήταν και αυτή μανούλα και καταλάβαινε τι σημαίνει παιδί, αλλά είμαστε και οι καθημερινοί της πελάτες!!

Το περίπτερο της κ. Μαρίκας είναι μία από τις ομορφότερες παιδικές μου αναμνήσεις. 

Εκεί σαν να το βλέπω αγέρωχο στα Αλώνια. 

Εκεί στα χρόνια της αθωότητας και της ξεγνοιασιάς. 

Το σημείο αναφοράς της παιδικής μου παρέας. 

Ανάμνηση που δεν θα σβήσει ποτέ από το μυαλό μου!!!