Γράφει ο
ΣΠΥΡΟΣ ΝΑΝΝΟΣ
«Έτσι και μαχότανε σίγουρα θα χεζότανε» - Αριστοφάνης, 445-386 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας κωμωδιογράφος…
Ξέρετε, αυτή η φράση είναι σχεδόν πασίγνωστη σε όλο τον κόσμο.
Προφανώς γνωρίζουν οι πάντες
τον Αριστοφάνη, εννοείται ότι ξέρουν πολύ καλά αυτή τη φράση. Δυστυχώς –
ευτυχώς για… μερικούς – η παραπάνω φράση ισχύει ακόμα και σήμερα για κάποιους
που είναι όπως το λέμε λαϊκά «τσάμπα μάγκες».
Για να βάλουμε κάποια πράγματα στην θέση τους, γιατί σε αυτή την… προ - προεκλογική περίοδο στην Σαλαμίνα συμβαίνουν απίθανα – γελοία κατά την άποψή μου – πράγματα, πρέπει να μιλήσουμε με εύκολους «χρησμούς», γιατί οι «πρωταγωνιστές» έχουν εκτεθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό που η κοινωνία θα τους αποβάλλει αργά ή γρήγορα.
Ήδη, μια μεγάλη μερίδα των Σαλαμινίων έχει καταλάβει πολλά. Και όπως λέω και στις ραδιοφωνικές μου εκπομπές στον ΕΛΛΑΔΑ FM – 94,3 κάθε ημέρα 12.00 – 13.00, έχει τελειώσει το «μπε μπε μπε»…Πάμε λοιπόν.
Στην πρώτη
κατηγορία υπάρχουν οι καπεταναίοι. Θεωρούν τους εαυτούς τους «δημοσιογράφους»,
παίρνουν το πληκτρολόγιο και γράφουν… λίβελους , επειδή θέλουν να κάνουν κακό
σε κάποιον ή κάποια, προστατεύοντας τα αφεντικά τους, στην ουσία όμως τα
εκθέτουν. Και είναι απόλυτα επικίνδυνοι, καθώς με όσα λένε, ξεχνούν την δική
τους μαύρη «προίκα». Αδιαφορούν για τις παρενέργειες, όμως όταν θα βρεθούν προ
το πυλών τότε θα… χεστούν, όπως λέει ο Αριστοφάνης!
Πάμε στην
δεύτερη κατηγορία. Τους λεγόμενους και ως «ναυάρχους». Είναι αυτοί που κατέχουν
κάποια αξιώματα, τα οποία χρησιμοποιούν ως «απειλή» για να σιωπήσουν αυτοί που
θέλουν να τους εκθέσουν. Χρησιμοποιώντας το μανδύα των αφεντικών τους (είναι
τόσο καραγκιόζηδες που βγάζουν και φωτογραφίες μαζί τους, θεωρώντας ότι θα
προκαλέσουν περισσότερο), πιστεύουν ότι μια ανάρτηση είναι «αθώα» και θα
προκαλέσει μόνο συζητήσεις και όχι «βλάβες» π.χ. στην οικογένεια εκείνων που
γράφουν. Το πολιτικό «μπούλινγκ» δεν έχει καμία θέση στην δημοκρατία, ειδικά
όταν γίνεται εμμονή. Χρειάζεται «άμυνα». Όπως για παράδειγμα… η έκθεση
στοιχείων. Και βεβαίως, εφόσον η ζημία που έχει προκληθεί είναι τόσο μεγάλη,
τότε το λόγο πρέπει να έχει η Δικαιοσύνη. Εκεί, στην αίθουσα, να αναζητηθεί η
αλήθεια. Οι πλάκες, αλλού. Πλάκες να κάνετε στις φωτογραφίες που βγάζετε με τα…
μαγιό και τις καλλονές τα καλοκαίρια! Και κάτι ακόμα: Όταν θα γράφετε κάτι,
τότε να είστε έτοιμοι για όλα. Μην… χεστείτε και εσείς όπως λέει ο Αριστοφάνης!
Στην τρίτη
κατηγορία είναι οι «συγγενείς». Έχω γράψει πολλάκις για αυτούς που δεν χώνεψαν
τις ήττες. Δεν συνεχίζω, γιατί απλά γελάω με τις αναρτήσεις τους. Ξέρετε,
ορισμένοι είναι και δικοί μου… συγγενείς! Μακρινοί, μεν… Είναι αυτοί που όταν
ήταν στην εξουσία, τους παρακαλούσα για τον τάφο του πατέρα μου και το οστεοφυλάκιο,
και εκείνοι με αγνοούσαν επιδεικτικά. Η «λύση» δόθηκε φυσικά μετά από σχετικές
πιέσεις, ακόμα και του «θείου», όμως αυτό δεν το ξεχνάω ΠΟΤΕ. Ούτε αυτά που
είπαν για την οικογένεια μου. Όλα, στην ώρα τους…
Και η
τελευταία κατηγορία είναι οι «κότες». Αυτοί που δεν δείχνουν τον πολιτικό τους
τσαμπουκά και παραμένουν πιόνια συμφερόντων. Που φοβούνται την σκιά τους. Που
δεν βγαίνουν μπροστά. Που δεν υπερασπίζονται τον εαυτό τους. Άτολμοι. Θα έγραφα
και άλλα για αυτή την κατηγορία, η οποία είναι σε ορισμένες περιπτώσεις
«κλειστή». Απομακρυσμένη. Και δυστυχώς, μετρημένοι κάποιοι στα δάκτυλα, έχουν
μπει και στο τρυπάκι του «ΘΑ ΘΑ ΘΑ…». Υποσχέσεις, χορτάσαμε…
Μέχρι
εδώ.
Υ.Γ. Όταν θα
ασκείτε κριτική – έτσι πρέπει αλλά με… στοιχεία – σε κάποιον ή κάποια, θα
πρέπει να κοιτάτε και το παρελθόν τους. Τι έχουν κάνει. Εάν έχουν προσφέρει στο
νησί μας. Αρκετά η λάσπη στον ανεμιστήρα. Και μην μπερδεύετε καταστάσεις (π.χ.
ότι δήθεν χρησιμοποιούν «οχήματα» για να ανέβουν πιο ψηλά), για να εισπράξετε
το «μπράβο» από τα αφεντικά σας. Πάντως δεν θεωρώ ότι τα αφεντικά σας είναι
τέτοιοι άνθρωποι που τους εκθέτετε κάθε ημέρα. Εκτός εάν είναι. Θα είναι τότε
χειρότεροι από εσάς!
Υ.Γ.1 Και για να μην παρεξηγηθώ με την λέξη «ναυάρχους». Όπως έγραψα, έτσι τους αποκαλούν κάποιοι στο facebook. Και το έχουν πάρει… πάνω τους. Όσον αφορά εμένα, είμαι γιος στρατιωτικού, περήφανος για τον πατέρα μου, περήφανος για τις Ένοπλες Δυνάμεις, περήφανος για το Πολεμικό Ναυτικό όπου θήτευσα για 21 μήνες δίπλα σε εξαίρετους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ναυάρχους, τους οποίους τιμώ και θα θυμάμαι για πολλά χρόνια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου